از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان  ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ... هرگز ننشسته ام ...

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها

 

و بالهای کوتاه خانه ها برنگردانده ام

 

چشم به زمین ندوخته ام ...

 

پروازی رو به آسمان در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیکتر به خدا

(دکتر علی شریعتی)