هست طومار دل من به درازای ابد

 

هست طومار دل من به درازای ابد ...

 

بعضی از رنجها در نهایت سوخته شدن و خاکستر شدنهای مکرر چقدر شیرینند  .

 و آنگاه احساس می کنی که با هر بار سوختن دست خواهی یافت به یک رهائی

تـــازه و یک گـــام دور شـــدن از زمین و رسیدن به آسمـان ... اما مـــی سوزاند و

خاکسترت می کند و تو از درون و در سکوت در فریادی ...

 

اگر یکدم بیاسایم روان من نیاساید

من آن لحظه بیاسایم که یک لحظه نیاسایم  ...

مولانا

...

 

مانند مجسمه داوود

که از هر سو نگاهش می کنی

شاهکار است

ادامه نوشته