ساقی بده پیمانه ای ز آن می که بی خویشم کند

بر حُسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند

...

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا

وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند