ای آشنای دور ، یاد تو مرا می برد تا افق های پاک. آنجا که دیگر از ترس اثری نیست.  گاهی یک خیال مامنی ست برای تمام هراس های مبهم زندگی ، یک رویا ، یک وهم ، چیزی که نیست. 

باورت نمی شود انسانها تا به کجا سقوط می کنند ...